Σε κάθε ζόρισμα πάντα υπάρχει κάτι από πίσω που ζητά την προσοχή μας

Με όλα όσα βιώνουμε τις τελευταίες ημέρες από τότε που συνειδητοποιήθηκε ότι ο κορονοϊός δεν είναι κάτι που συμβαίνει πολύ μακριά, στην Κίνα εν προκειμένω, και άρα δεν μας αφορά, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις μου. Ναι, έχουν έρθει τα πάνω κάτω! Και όσο και αν έχω δουλέψει πάνω σε αυτό που λέμε σιωπή, εγώ και ο εαυτός μου, απομόνωση κλπ. δεν θα σας πω ψέματα. Ζορίζομαι. Όμως, με κάθε ζόρισμα πάντα υπάρχει κάτι από πίσω που μας διαφεύγει. Και η ερώτηση τώρα είναι, “τι είναι αυτό”;

Όταν έμεινα ξαφνικά χωρίς εργασία  –εργαζόμουν συνεχώς επί 18 χρόνια σε εντατικούς ρυθμούς και έκανα ένα μόνο διάλειμμα 7 μηνών όταν γέννησα την κόρη μου – ήρθαν τα πάνω κάτω στον κόσμο μου. Επειδή και αυτή η διακοπή ήταν επεισοδιακή καταλαβαίνετε πως δεν ήταν εύκολο. Στην αρχή είπα «εντάξει τώρα θα ξεκουραστώ». Και αφού πέρασε το διάστημα της ξεκούρασης άρχισαν τα ζόρια γιατί όταν έχεις μάθει να είσαι σε συνεχή δραστηριότητα, κίνηση, θόρυβο, εξελίξεις, αφού στην δημοσιογραφία είσαι στο κέντρο των εξελίξεων, είναι δύσκολο να πεις «τώρα ήρθε η ώρα για σιωπή και παύση». Άργησα να καταλάβω ότι αυτή η παύση ήταν δώρο. Ότι ήταν επιβεβλημένη. Γιατί πως να το κάνουμε; Δεν γινόταν να προχωρήσω χωρίς να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα για μένα.

Χρειάστηκε βοήθεια σε αυτό και είμαι ευγνώμων που την αναζήτησα και την βρήκα άμεσα. Ξέρετε, δεν είναι εύκολο να μείνεις με τον εαυτό σου στην σιωπή, γιατί έρχονται στην επιφάνεια πολλά «γιατί». Και τα περισσότερα από αυτά ερχόντουσαν και πριν, αλλά επειδή ήταν πολύ άβολο να απαντηθούν με βόλευε απίστευτα αυτή η κίνηση, ο θόρυβος, η δραστηριότητα, παρά την κούραση και το άγχος που εμπεριείχε. Σίγουρα αναρωτιόμουν γιατί κάποια πράγματα συνέβαιναν ξανά και ξανά στην ζωή μου και οργιζόμουν για αυτό. Αλλά που να καταλάβω ότι η μόνη που είχε τις απαντήσεις αλλά και την ευθύνη, ήμουν εγώ.

Μα αν δεν κάνεις ερωτήσεις, δεν έχεις απαντήσεις. Και αν δεν κάνεις παύση δεν θα τις ακούσεις. Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που σταμάτησε η έκδοση της εφημερίδας στην οποία εργαζόμουν και κοιτώντας το τότε και το σήμερα, συνειδητοποιώ πως έχω αλλάξει πολύ και προς το καλύτερο παρά τις δυσκολίες που πέρασα και δεν ήταν λίγες.

Στην δίνη του κορονοϊού

Περιγράφω όλη αυτή την προσωπική εμπειρία γιατί τώρα συμβαίνει για όλους μας ένας εξωτερικός παράγοντας που ονομάζεται κορονοϊός και είναι αυτός που μας επιβάλλει την σιωπή και την απομόνωση. Και η σιωπή αυτή και η απομόνωση γίνεται για να σωθούν ζωές. Των άλλων και της δικής μας, σε πολλά επίπεδα. Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε στο σπίτι ή και εκτός σπιτιού στην ύπαιθρο. Οι ρυθμοί τώρα πέφτουν. Η φρενήρης δραστηριότητα σταματά. Το ίδιο και ο θόρυβος. Και όλα αυτά για να ακούσουμε το μέσα μας. Μην φοβηθείτε να ρωτήσετε. Μην φοβηθείτε να ακούσετε τι έχει να σας πει η καρδιά σας.

Και μην φοβηθείτε να έρθετε κοντά με την οικογένειά σας. Για όλους όσοι έχουμε παιδιά είναι αυτή μια μοναδική ευκαιρία να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο οι δεσμοί κάνοντας πράγματα μαζί. Υπάρχουν πράγματα να κάνουμε μαζί και βασικά είναι η ώρα να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά μαζί τους. Γιατί την επικοινωνία την έχει αντικαταστήσει το κινητό, το τάμπλετ, το κομπιούτερ… Όλα με μέτρο. Και επίσης, για σκεφτείτε. Για πόσο θα είναι τα παιδιά κοντά μας; Θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα ανοίξουν τα φτερά τους και θα πετάξουν ψηλά προς την δική τους ζωή. Και ούτε θα καταλάβουμε πότε πέρασε ο χρόνος και ήρθε εκείνη η στιγμή.

Και ήρθε και η ώρα να πάρουμε οι ενήλικες τις αποστάσεις που έπρεπε από τους γονείς μας. Είμαστε μεγάλοι πια με ότι σημαίνει αυτό. Και αυτό σαφώς δεν σημαίνει ότι δεν τους αγαπάμε. Ήρθε ένας ιός, λοιπόν, για να μπουν όλα αυτά στην θέση τους. Και οι μεγαλύτεροι έχουν να κάνουν τις ερωτήσεις τους και να πάρουν τις απαντήσεις τους.

Μαζική ίαση

Εάν το πάμε όλο αυτό σε ένα πιο βαθύ επίπεδο, αυτό που μας ωθεί ο κορονοϊός να κάνουμε μαζικά είναι να εξισορροπήσουμε την θηλυκή και την αρσενική μας ενέργεια. Όπου η θηλυκή ενέργεια εμπεριέχει την φροντίδα, το «δέχομαι να μου δώσουν», την δράση μέσω της ακινησίας όσο περίεργο και αν φαίνεται αυτό, ενώ η αρσενική ενέργεια είναι η δύναμη, η άμεση δράση και κίνηση, είναι το ορμάω και πετυχαίνω. Ωθούμαστε να αντιμετωπίσουμε τα σκοτάδια μας, να τα αποδεχθούμε έτσι ώστε αυτά να ενσωματωθούν μετά στο φως μας και να έρθουμε στο κέντρο μας, στην δύναμή μας.

Ήρθε η ώρα της συνειδητής επιλογής σε όλα τα επίπεδα. Στο τι τρώμε, τι βλέπουμε, τι διαβάζουμε, τι κουβεντιάζουμε, με ποιους κάνουμε παρέα, πως κινούμαστε. Και ύστερα πως προστατεύουμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε; Πως φερόμαστε στον περίγυρό μας; Παραμένουμε στο εγώ; Ή πάμε στο εμείς; Πόσο είμαστε έτοιμοι να κάνουμε αλλαγές; Να αντιμετωπίσουμε τους φόβους και τους πόνους μας; Πόσο είμαστε έτοιμοι να πάμε παρακάτω; Με λίγα λόγια, πόσο μας αγαπάμε; Γιατί εάν μας αγαπάμε, μας φροντίζουμε και έτσι φυσικά φροντίζουμε και τους άλλους γύρω μας.

Επιλογές και αλλαγές 

Όταν, λοιπόν, ένας ηλικιωμένος άνθρωπος βγαίνει από το σπίτι του σε τέτοιες στιγμές και πάει στο καφενείο επειδή απλά δεν μπορεί να μείνει μέσα, επειδή δεν μπορεί να κάτσει στο μπαλκόνι του και να πάρει πάνω του λίγο από τον πανέμορφο ήλιο μας, πιστεύετε ότι αγαπάει τον εαυτό του; Ή αποφεύγει ίσως να δει την ζωή του, το αποτέλεσμα των επιλογών του μέχρι σήμερα; Με συμπόνια μπορώ να δω αυτόν τον άνθρωπο, όχι με οργή. Αλλά και αυτός ο άνθρωπος ως κομμάτι του συνόλου μιας κοινωνίας έχει τις ευθύνες του. Όπως όλοι μας άλλωστε. Βασικά, αντικατοπτρίζει ένα κομμάτι της κοινωνίας μας και τα αποτελέσματα των σημερινών συνθηκών που όλοι βιώνουμε. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν. Αυτό θέλουμε να συνεχιστεί;

Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου όλα τα παραπάνω που είναι εντελώς προσωπικές απόψεις και ευχή μου είναι όλο αυτό που περνάμε να οδηγήσει σε αλλαγές όμορφες, αλλαγές προς όφελος όλων μας. Level Up που θα έλεγε και η δασκάλα χορού! 🙂

 

 

Creative Commons License Η αναδημοσίευση φωτογραφιών και κειμένων του blog, επιτρέπεται μόνο έπειτα από άδεια του annastories.gr