Αυτή τη φορά την κουβέντα με την αγαπημένη φίλη Νάντια ήθελα να σας την δώσω αλλιώς. Τι εννοώ… Ήθελα να την ανεβάσουμε σε βίντεο και έτσι να ανοίξω έναν κύκλο βίντεο του annastories.gr, σύμφωνα πάντα με την φιλοσοφία και την τρέλα του blog όπως και κάθε ιστορίας από την καρδιά! Η καραντίνα λόγω κορωνοϊού μας πρόλαβε! Και τι πειράζει; Χρόνος τώρα υπάρχει! Υπάρχει; Μάλλον είναι ώρα να δούμε στα σοβαρά πως τον σπαταλούσαμε έως τώρα και αν θα αρχίσουμε να τον αξιοποιούμε πια αλλιώς. Ακολουθούν οι σκέψεις της Νάντιας, εν μέσω καραντίνας, μια κατάστασης πρωτόγνωρης σχεδόν για όλους μας σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη. 

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΡΙΟ…. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ…

της Νάντιας Σανταμούρη

-Να σου στείλω τις ερωτήσεις…. ή να πάμε στο βουνό και περπατώντας να κάνουμε τη συνέντευξη;

-Δεν προλαβαίνω Άννα μου θα δούμε μήπως την επόμενη εβδομάδα…

Την επόμενη εβδομάδα δεν προλάβαινε η Άννα μετά πάλι εγώ… και έτσι πέρασαν πολλές εβδομάδες και ήρθε και μας βρήκε αυτό που είναι πάνω από τις δυνάμεις και τους χρόνους μας, πάνω και από τους ξέφρενους ρυθμούς μας!

Αυτό που μας έβαλε φρένο σε ότι κάνουμε κυριολεκτικά.

Από το «δεν προλαβαίνω» στο «μένω σπίτι» !

Από τους ξέφρενους ρυθμούς στο… «και τώρα τι;»

Άφωνοι μπήκαμε στην αφωνία…. Δύσπιστοι, αμήχανοι,  άτακτοι  μπροστά σε μια εντελώς απρόσμενη κατάσταση…

Το ΜΕΝΩ ΣΠΙΤΙ που λαχταρούσαμε κάθε Παρασκευή έγινε συνθήκη επιβίωσης!

Και τώρα … το μέσα τρελαίνει γιατί κουβαλά το άγνωστο. Το άγνωστο ενός ιού ή… το άγνωστο της αυτοπειθαρχίας…

Οι πρώτες αντιδράσεις:  Φρενίτιδα στην καθαριότητα του σπιτιού…. ξεκαθάρισμα παλιών πραγμάτων… η απόλαυση της χλωρίνης , το σπίτι σου και η φροντίδα του είναι και πάλι στα χέρια σου… πόσο σου είχε λείψει άραγε;

Το σπίτι που μένει το σώμα σου μπήκε σε τάξη… ίσως άρχισες και να το χαίρεσαι…

Το σπίτι που μένει η ψυχή σου;

Εδώ ξεκινά το δεύτερο μέρος του προσωπικού σου ταξιδιού.

Αυτό της συνύπαρξης  με τον ίδιο σου τον εαυτό …εκεί που όλα τα πριν, τα μετά και τα τώρα στριμώχνονται μέσα σ ένα νου που φωνάζει πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Και προσπαθείς μέσα στο τίποτα να ξαναβάλεις ένα πρόγραμμα… προσπαθείς να γεμίσεις τη μέρα ώστε να μην προλαβαίνεις πάλι… προσπαθείς να κάνεις φασαρία όσο πιο πολύ γίνεται  γιατί πιστεύεις ότι η ζωή (έτσι σου έμαθαν) είναι θόρυβος.

Μα… θα έρθει αυτό που… δεν θες αλλά τελικά θα το ακούσεις.

«Ποιος είμαι τελικά;»

Περισυλλογή.

Παύση.

Το μεγαλείο ενός κενού.

Ήρθε η ώρα εκτός από το σπίτι που μένει το σώμα σου… να καθαρίσεις και το σπίτι της ψυχής σου.

Ήρθε η ώρα της αυτοφροντίδας…

Θυμήσου…  γι αυτό το … «την υγειά μας να χουμε κι όλα θα γίνουν»… τι πραγματικά έχεις κάνει… τι πραγματικά έχουμε κάνει;

Άννα μου,  με ρωτάς για την γιόγκα…

Είναι ιδιαίτερα  και πολύ προσωπικά τα μονοπάτια που καλούμαστε να περπατήσουμε για να συνειδητοποιήσουμε από την αρχή την αξία της ζωής μας. Σίγουρα η γιόγκα  είναι ένα από αυτά… αν γνωρίσει κάποιος το μεγαλείο της φιλοσοφίας της και μάθει να καλλιεργεί μέσα από αυτήν ποιότητες καρδιάς και πρακτικές συμπεριφοράς.

Βάζει λίγο στην άκρη το Εγώ και βουτάει τη συνείδηση σε πιο βαθιά νερά!

Το «Εγώ» σου ζητά δελτία τρόμου… θυμό… πανικό… σε διώχνει από την συγκέντρωση, σε ρίχνει σε μαύρες τρύπες και τελικά σε αποδυναμώνει. Το «Εγώ» τρελαίνεται όταν η φωτιά πλησιάζει τη σάρκα του…. όσο είναι μακριά της απλώς μοιάζει με φλόγα… το «Εγώ» κυριαρχείται από το νου… διχοτομεί, κρίνει, κατηγορεί, δικαιολογεί…

Η ζωή είναι πραγματική μόνο όταν ΕΙΜΑΙ.

Η Γιόγκα σε οδηγεί στη σιωπή σου με ασφάλεια… σε αυτήν τη σιωπή που δεν έχεις λόγο ούτε να δικάσεις ούτε να αθωώσεις παρά να μείνεις στο απόλυτο!

Στην βαθιά έννοια της προσευχής… που είναι τόσο σημαντική τώρα πιο πολύ από ποτέ!

Με ρωτάς πώς πιστεύω ότι θα είμαστε όταν περάσει όλο αυτό…

Μην ζητάμε να πιστέψει κανείς  κάτι που δεν μπορεί να επιβεβαιώσει μέσα του.

Είναι στο χέρι σου και στο χέρι μου να βγούμε μέσα από αυτήν την κατάσταση αγκαλιά με τον εαυτό μας και όχι απλώς όρθιοι. Υπάρχει χρόνος … ακόμα και το ένα δευτερόλεπτο ξαφνικά έγινε πολύ… για να αναπτύξουμε αυτές τις λεπτές ουσίες που βρίσκονται μέσα μας και λέγονται Αυτοπαρατήρηση- Αφοσίωση και Πειθαρχία.

Είναι στο χέρι μας και επείγον να πάρουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά!

Creative Commons License Η αναδημοσίευση φωτογραφιών και κειμένων του blog, επιτρέπεται μόνο έπειτα από άδεια του annastories.gr