Ας συναντηθούμε!

Το να εργάζεσαι στο σπίτι δεν είναι εύκολη υπόθεση, όσο και αν φαίνεται έτσι… Κάποια στιγμή πήζεις και θέλεις μια αλλαγή. Τότε είναι η ώρα να πάρεις το laptop και να πας σε ένα καφέ ή σε έναν άλλον χώρο ώστε να κάτσεις να εργαστείς ή ακόμα και να εμπνευστείς. Ειδικά για μια γυναίκα θέλει εξαιρετική αυτοπειθαρχία ώστε να μπει σε αυτό το μοντέλο εργασίας, αφού όντας στο σπίτι, πρέπει παράλληλα να μαγειρέψει, να μαζέψει το σπίτι και τόσα άλλα που τώρα τα βλέπει εμπρός της και λειτουργούν συχνά ως αντιπερισπασμός αλλά και ως αναγκαιότητα. Πως να συγκεντρωθείς σε έναν χώρο που επικρατεί το χάος, με παιχνίδια σκορπισμένα παντού, ρούχα ή ό,τι άλλο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν όλες οι γυναίκες την πολυτέλεια ενός μαγειρεμένου φαγητού που θα φέρει η γιαγιά στο σπίτι ή από μια γυναίκα που θα πληρώνεται για αυτό και για όλες τις δουλειές του σπιτιού. Και στο μεταξύ, ο χρόνος τρέχει με τα χίλια και η διαχείρισή του καταλήγει αρκετές φορές ως άθλος. Έτσι και εγώ, έχοντας περάσει αυτόν τον άθλο ως άλλος θηλυκός Ηρακλής…, μετά από αυστηρή οργάνωση και πειθαρχία, βρέθηκα σε ένα όμορφο καφέ στην Αγία Παρασκευή, λουσμένο στο φως, να εργάζομαι. Λίγο πιο πέρα, μαζί με εμένα και ένας freelancer με τον υπολογιστή του και το κινητό τηλέφωνο, είχε βρει επίσης τον ιδανικό χώρο να εργαστεί.

Ολόγυρα, διάφορες παρέες όλων των ηλικιών έχουν κάτσει για καφέ και κουβέντα ή για επαγγελματικά ραντεβού. Δεν με πειράζουν οι ομιλίες. Έχω μάθει να συγκεντρώνομαι σε ό,τι γράφω και να μην αποσπάται η προσοχή μου, μέχρι που μια παρέα τριών γυναικών τρίτης ηλικίας έρχονται και κάθονται δυο τραπέζια πιο μετά, απέναντί μου. Τις χαίρομαι έτσι περιποιημένες που είναι οι φιλενάδες και που απολαμβάνουν την ημέρα μαζί. Κάποια στιγμή ακούω να λέει η μια: «Πες τι συμβαίνει. Γι’ αυτό βγαίνουμε έξω. Δεν θα σου ζητήσουμε λεφτά. Κάνουμε συνεδρία τώρα. Ψυχανάλυση… Γι’ αυτό είναι οι φίλες…» . Σηκώνω το βλέμμα και δεν βλέπω καμία απόκριση από την τρίτη φίλη της παρέας. Κάθεται απλώς και απολαμβάνει τον ήλιο. Νιώθω ότι παρόλο που επιμένει να κρατά την σιωπή της, και μόνο που είναι μαζί με τις φίλες της λαμβάνει βοήθεια.

Μελέτες που έχουν γίνει λένε πως οι γυναικοπαρέες βοηθούν στην έκκριση της ωκυτοκίνης, της ορμόνης της Αγάπης όπως αποκαλείται. Είναι αυτός ο δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσα στις γυναίκες, δεσμός υποστήριξης, κατανόησης, αγάπης, φιλίας. Όταν φυσικά δεν αφήνουν τον ανταγωνισμό, υπόγειο ή μη, να πάρει τα ηνία…

Θυμάμαι κάθε απόγευμα η γιαγιά μου πήγαινε στη φιλενάδα της που τύχαινε να ήταν και η γειτόνισσά της για καφεδάκι και παρέα. Ο παππούς αντίστοιχα πήγαινε στο καφενείο. Μια καθημερινή συνήθεια που πολύ αργότερα συνειδητοποίησα τη σημασία της και πόσο ενδυνάμωνε τις κοινωνικές σχέσεις. Στην πόλη σήμερα, με τους τόσο γρήγορους ρυθμούς, είναι σχεδόν αδύνατο να βρίσκεται κανείς κάθε μέρα με φίλους του.

Το θέμα της μοναξιάς, ειδικά στην τρίτη ηλικία, απασχολεί σε μεγάλο βαθμό τις δυτικές κοινωνίες. Οι άνθρωποι δεν μιλούν, δεν συναντιούνται, δεν, δεν… Και η ωκυτοκίνη εξαφανίζεται! Αλλά η μοναξιά χτυπά πια και τους νεότερους.

Τι κάνει η ωκυτοκίνη

Η ωκυτοκίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται στον υποθάλαμο του εγκεφάλου και εν συνεχεία μεταφέρεται και εκκρίνεται από την υπόφυση. Διευκολύνει τον τοκετό και τη διατήρηση του μητρικού θηλασμού. Παράγεται όταν αγκαλιαζόμαστε, όταν ερωτευόμαστε, όταν ερχόμαστε σε ερωτική επαφή, όταν κινούμαστε και ασκούμαστε. Συμβάλλει στη χαλάρωση, στην εμπιστοσύνη, στην ψυχολογική σταθερότητα και την οικοδόμηση σχέσεων. Προκαλεί συναισθήματα αγάπης και προστασίας, σαν και αυτά που εμφανίζονται φυσικά όταν γονείς και παιδιά κοιτάζονται στα μάτια ή αγκαλιάζονται.

Μένω ειδικά σε αυτό το τελευταίο. Όταν γονείς και παιδιά κοιτάζονται στα μάτια ή αγκαλιάζονται… Κοιτάζονται ή κοιτάζουν μονίμως μια οθόνη κινητού τηλεφώνου σήμερα; Αγκαλιάζονται ή απλά δεν προλαβαίνουν; Γενικά, πόσο κοιτάμε σήμερα στα μάτια τους άλλους ανθρώπους;

Έστω και αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε με τα λόγια, μιλάμε με τα μάτια. Ένα βλέμμα συμπόνιας, ένα βλέμμα ενσυναίσθησης, μπορεί να «πει» όσα ίσως δεν μπορούν να πουν οι λέξεις γιατί δεν βρίσκονται εκείνη τη στιγμή. Και αντίστοιχα, ένα «σκληρό» βλέμμα μπορεί να διαλύσει τον άλλον. Αλλά προϋπόθεση για το βλέμμα είναι η συνάντηση. Συν + αντάμωμα = Βρισκόμαστε μαζί!

Ε, ας βρεθούμε, λοιπόν, μαζί!

Η αναδημοσίευση φωτογραφιών και κειμένων του blog, επιτρέπεται μόνο έπειτα από άδεια του annastories.gr