Bye, Bye στα παλιά μου φιδοπαπούτσια…

Το 2025 μας αποχαιρέτησε και μαζί του άφησα να φύγουν πολλά… Παλιές θλίψεις και αγωνίες, παγιδευμένα συναισθήματα που ούτε γνώριζα ότι ήταν κάπου μέσα στο σώμα εγκλωβισμένα. Άφησα να φύγουν πεποιθήσεις άλλων, παλιές και ξεπερασμένες που όμως ακολουθούσα σχεδόν τυφλά… Άφησα να φύγουν «βαλίτσες» άλλων που κουβαλούσα μαζί με τις δικές μου, κάνοντας στον «σωτήρα»… Προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς που είπε μια υπέροχη ψυχή «Άσε με να σε φροντίσω. Μην ανησυχείς για εμένα. Εγώ θα φροντίσω τον εαυτό μου, ξέρω πως!». Τι αποκάλυψη αυτές οι τρεις φράσεις!

Και πόσες φορές μπαίνουμε στον παραπάνω ρόλο χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε… Το 2025 αποφάσισα να αφήσω καταστάσεις και σχέσεις που έκαναν τον κύκλο τους. Με αγάπη και αποδοχή. Πάντα με αγάπη. Αυτή εκεί θα μείνει! Γιατί κάποιες φορές χρειάζεται να αναγνωρίζουμε και πότε είναι η ώρα να πάμε παρακάτω.

Το 2025 είπα μέσα μου «Αμάν να φύγει!». Όχι ότι έγινε κάτι φοβερό αλλά πολλή κούραση μαζεύτηκε. Αυτή η αίσθηση του βάρους είχε γίνει μεγάλη. Ίσως ως χρονιά του φιδιού, κατά τους Κινέζους, ήταν αυτή η διαδικασία αλλαγής του παλιού πουκαμίσου που έφερε την κούραση. Σαν το φίδι που αλλάζει δέρμα. Εγώ άλλαξα τα παλιά φιδοπαπούτσια. Νέα παπούτσια, πιο άνετα και όμορφα που αντιπροσωπεύουν στο τώρα εμένα, φόρεσα!

Και το 2026 ήρθε! Μπήκε με χαρά και ελευθερία έκφρασης! Με αγαπημένους ανθρώπους! Καλά σημάδια! Το ξέρω ότι θα ξεδιπλωθεί με τα δικά του δώρα και τις προκλήσεις. Προηγουμένως, όμως, θέλω να καταγράψω όλα αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων για την χρονιά που μόλις πέρασε.

Είμαι απίστευτα ευγνώμων που έχω φτάσει ως εδώ υγιής! Είμαι ευγνώμων για την οικογένειά μου, τους φίλους μου, την οικία μου. Είμαι ευγνώμων για τα χαρίσματά μου. Για αυτά που ανακάλυψα στην πορεία, για όσα είχα και δεν γνώριζα. Είμαι ευγνώμων για τους υπέροχους ανθρώπους που γνώρισα αυτή τη χρονιά, για την ομορφιά που μπορώ ακόμα να βλέπω παντού, για τον ενθουσιασμό του μικρού παιδιού που κατάφερα να κρατήσω ζωντανό.

Και δεν ήταν πάντα έτσι… Θυμάμαι την εποχή που είχα χάσει την μικρή Αννούλα και δεν ήταν καθόλου ευχάριστη… Τελικά είμαι ευγνώμων για το εδώ και το τώρα! Όταν ξεκίνησα το annastories.gr ως ένα μέσο προσωπικής έκφρασης, το πρώτο άρθρο είχε τον τίτλο «Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον». Αξίζει να το δείτε ξανά. Νομίζουμε ότι πρόκειται για διαφορετικές χρονικές φάσεις. Αμ δε… Όλα συνυπάρχουν την ίδια ακριβώς στιγμή.

Το παρελθόν μας καθορίζει ως έναν βαθμό, μα έφυγε. Το μέλλον δεν έχει έρθει και είναι άγνωστο. Βομβαρδιζόμαστε με λόγια για το τι θα φέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη, πως θα είναι με την τεχνολογία αυτή. Όλα θα αλλάξουν λένε. Μπορεί να είναι έτσι. Αλλά ΟΛΑ εξαρτώνται από το παρόν. Από το τώρα και τις επιλογές της κάθε στιγμής.

Προτροπή μου είναι να γράψετε αυτές τις μέρες σε ένα σημειωματάριο τι επιθυμείτε για το 2026. Σκεφτείτε τι μπορείτε να κάνετε για αυτό έστω και αν είναι μια μικρή δράση, ένα πολύ μικρό βήμα. Αφήστε αυτό το κάτι πολύ μικρό που θα γίνεται κάθε μέρα να κάνει τα θαύματά του!

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, όλους όσοι διαθέτετε τον πολύτιμο χρόνο σας για να διαβάσετε αυτές τις αράδες κάθε φορά που πιάνω το μολύβι…  Πρόθεσή μου είναι πάντα να σας δώσω μια έμπνευση και γιατί όχι, μια ενθάρρυνση και μια υπενθύμιση ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτό το μεγάλο ΠΑΙΧΝΙΔΙ της ΖΩΗΣ!

Καλή Χρονιά! Με Αγάπη και Ειρήνη μέσα μας!!!

* Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο δημιουργήθηκε με εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης στην πλατφόρμα Artlist 

 

 

Η αναδημοσίευση φωτογραφιών και κειμένων του blog, επιτρέπεται μόνο έπειτα από άδεια του annastories.gr