Μορφοβούνι: Ένα χωριό μια αγκαλιά μεγάλη

Είναι μέρη που όταν τα επισκέπτεσαι σε αγκαλιάζουν με πολλή αγάπη κι ας μην σε ξέρουν, κι ας μην τα ξέρεις. Σε αγκαλιάζουν με τους ανθρώπους τους, με την πανέμορφη φύση τους, με την ενέργειά τους. Τέτοιο είναι και το Μορφοβούνι Καρδίτσας. Το χωριό όπου γεννήθηκε ο στρατηγός και πολιτικός Νικόλαος Πλαστήρας, όπου έχει τις ρίζες του και πέρασε τα παιδικά του καλοκαίρια ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης, η γενέτειρα του σμηναγού Γεωργίου Μπαλταδώρου που κατέπεσε ανοιχτά της Σκύρου τον Απρίλιο του 2018 μετά από επιχείρηση αναχαίτισης τουρκικών αεροσκαφών. Στην είσοδο του χωριού η Πολεμική Αεροπορία έχει τοποθετήσει ένα πολεμικό αεροσκάφος στην μνήμη του.

 

Σκεφτόμουν τον βίο και τις ποιότητες αυτών των τριών ανθρώπων. Ο Αντώνης Σαμαράκης, πέρα από το σημαντικότατο λογοτεχνικό του έργο, διέθεσε το σώμα του στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας για την εκπαίδευση των μελλοντικών γιατρών. Ο Νικόλαος Πλαστήρας ήταν ικανότατος στρατιωτικός, θεωρήθηκε τίμιος πολιτικός και υπόδειγμα ανθρώπου που αγαπήθηκε πολύ από τον λαό. Προσέφερε διακριτικά τον μισθό του σε φτωχούς και ο ίδιος πέθανε χωρίς ποτέ να αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία. Ο Γεώργιος Μπαλταδώρος υπηρέτησε την πατρίδα του επίσης με γενναιότητα και αυτοθυσία. Δεν είναι, λοιπόν, να απορείς που όταν φτάνεις σε αυτό το μέρος σε υποδέχονται με τόση αγάπη και ανοιχτή καρδιά. Δεν είναι να απορείς όταν βλέπεις τόσο προκομένους ανθρώπους, όπως η κυρία Φρειδερίκη, που συνεχίζουν να προσφέρουν στον τόπο τους με κάθε τρόπο. Δεν είναι να απορείς όταν βλέπεις να σε υποδέχονται με το χαμόγελο και όταν ο κύριος Ηλίας του ξενώνα ΗΩ σου λέει «ακόμα κι αν λείπω, θα βάλω το κλειδί κάτω από το χαλάκι και εσύ τα ξέρεις πια τα κατατόπια, θα έρθεις και θα μείνεις».

Θέλει γενναιότητα η ανοιχτή καρδιά. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Το Μορφοβούνι ή αλλιώς Βουνέσι, όπως το έλεγαν οι παλαιοί, έχει υψόμετρο 700 μέτρα και βρίσκεται βόρεια της τεχνητής λίμνης Μέγδοβα ή Ταυρωπού σύμφωνα με την επίσημη ονομασία. Η λίμνη, η οποία έχει 16 χιλιόμετρα μήκος και 4 χιλιόμετρα πλάτος, απέχει μόλις δέκα λεπτά. Σχηματίστηκε το 1959 χάρη στην ιδέα του Νικόλαου Πλαστήρα για την δημιουργία ενός φράγματος στο νότιο άκρο του ποταμού Ταυρωπού, γι αυτό και είναι γνωστή ως Λίμνη Πλαστήρα. Μάλιστα, η χρηματοδότησή της είχε γίνει από τις πολεμικές επανορθώσεις της Ιταλίας προς την Ελλάδα.

 

Εξάλλου το Μορφοβούνι δεν έμεινε αλώβητο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι δύο Αγραφιώτισσες με τα μωρά τους αγκαλιά, το ένα ζωντανό και το άλλο νεκρό, αν και σκαλισμένες σε πέτρα, ποτίζουν με τα δάκρυά τους το υπαίθριο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που βρίσκεται στο Μορφοβούνι και είναι μοναδικό στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την ιστορία τους, οι κάτοικοι του χωριού έφυγαν για να σωθούν όταν έμαθαν ότι Ιταλοί στρατιώτες έρχονταν στον τόπο τους. Μαζί τους και εκείνες. Αλλά στο δρόμο προς το βουνό το ένα μωρό πέθανε. Αγκαλιασμένες, όπως ήταν, άρχισαν να θρηνούν. Για το μωρό, για το κακό που τις βρήκε αλλά και για τους 100 ηλικιωμένους που έμειναν πίσω και χάθηκαν όταν οι Ιταλοί κατέκαψαν το χωριό. Και το κακό δεν είχε τελειώσει αφού τέσσερις μήνες μετά οι Γερμανοί κατακτητές αποτελείωσαν την καταστροφή.

Σήμερα, η τέχνη έρχεται εδώ σε αυτό το μέρος για να κρατήσει την μνήμη, για να διδάξει την υπέρτατη αξία της ειρήνης και για να θεμελιώσει την ένωση και την συμπόρευση. Φέτος στο Μορφοβούνι θα πραγματοποιηθεί το Β’ Διεθνές Συμπόσιο Γλυπτικής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η εικαστική ανάπτυξη του Υπαίθριου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Μορφοβούνι πραγματοποιήθηκε το 2024 με την οικονομική συνδρομή της Γερμανικής Πρεσβείας. Τα έργα του καθηγητή της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Θεόδωρου Παπαγιάννη -μεταξύ αυτών και οι Αγραφιώτισσες- στέκονται δίπλα στα έργα του Γερμανού γλύπτη Ράινερ Φεστ, του Ολλανδού Τον Κάλε, του Ιταλού Φρανσέσκο Μορέτι και του ομογενούς καλλιτέχνη Βασίλι.

Το καλοκαίρι η μεγάλη πλατεία του χωριού γεμίζει από κόσμο. Τον χειμώνα μόλις εκατό οικογένειες μένουν στο Μορφοβούνι. Ιδανικό για όσους αποζητούν την ηρεμία και θέλουν να  μπουν σε περισυλλογή. Δίπλα από την εκκλησιά της Παναγιάς βρίσκεται το Πολιτιστικό Κέντρο Αντώνης Σαμαράκης και στην άλλη άκρη του χωριού το Μουσείο Πλαστήρα. Η βόλτα στα καλντερίμια ηρεμεί αμέσως το νου που πολλές φορές μένει κολλημένος στο βουητό των πόλεων… Στο βάθος φαίνεται η πόλη της Καρδίτσας, η οποία απέχει γύρω στα 20 λεπτά. Και κάπου ανάμεσα στο Μορφοβούνι και την Καρδίτσα υπάρχει ο ναός του Απόλλωνα.

Όσοι αποζητούν την περιπέτεια θα πάνε για τοξοβολία, ιππασία και δραστηριότητες γύρω από την λίμνη. Όσοι αγαπούν τα κοψίδια θα πάνε στις ταβέρνες της λίμνης. Αλλά στον ξενώνα του κύριου Ηλία θα δοκιμάσετε τον καλύτερο τραχανά με μανιτάρια στο πρωινό, υπέροχες πίτες, ένα απίθανο ριζότο με μανιτάρια που μαζεύει ο ίδιος στο βουνό και ένα καταπληκτικό κρασί.

Έφυγα με την υπόσχεση να επιστρέψω σύντομα. Υποθέτω πως τη σκέψη αυτή την είχαν όλες οι υπέροχες ψυχές που βρεθήκαμε μαζί σε αυτό το τριήμερο που ήταν όλο μια αγκαλιά γεμάτη!

 

 

Η αναδημοσίευση φωτογραφιών και κειμένων του blog, επιτρέπεται μόνο έπειτα από άδεια του annastories.gr