• ΛΕΞΕΙΣ

    Το τραύμα είναι θηρίο

    Και το θηρίο είναι τραύμα… Το τραύμα, ή αλλιώς η πληγή, επουλώνεται. Κλείνει. Το ανθρώπινο σώμα επιστρατεύει αμέσως τον μηχανισμό της ίασης, ή ακριβέστερα της αυτοίασης. Αλλά το τραύμα δεν εξαφανίζεται ως γεγονός. Αρκετές φορές αφήνει σημάδι. Μεγάλο ή μικρό. Κάτι για να θυμόμαστε ότι εκεί κάποτε τραυματιστήκαμε. Γίναμε και πάλι καλά; Ή μήπως δεν γίναμε; Όταν το τραύμα γίνεται θηρίο, το θηρίο γίνεται ξανά τραύμα… Το θηρίο τότε ρωτά ξανά και ξανά θυμωμένο: «Γιατί έγινε αυτό σε μένα; Γιατί έπρεπε να τραυματιστώ;» ή «Και τώρα που τραυματίστηκα τι γίνεται;

  • ΛΕΞΕΙΣ

    Κώστας Κοτσανάς: Μια βραδιά ποίησης, μια ιδέα και ένα «θαύμα»!

    Με όραμα την σύνδεσή μας με τα τεχνολογικά επιτεύγματα του παρελθόντος Όταν έλαβα την πρόσκληση για τα εγκαίνια του Μουσείου Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας εδώ στην Αθήνα, σε ένα πανέμορφο νεοκλασικό κτίριο επί της οδού Πινδάρου 6 και Ακαδημίας στο Κολωνάκι, η χαρά ήταν διπλή. Αφενός μεν είχα την ευκαιρία να δω ένα μουσείο – τα λατρεύω τα μουσεία γιατί έχουν γνώση, μα κυρίως σύνδεση με το παρελθόν, με τις ρίζες και μόνο με βαθιές ρίζες ένα δέντρο πάει ψηλά – αφετέρου δε είχα την χαρά την συνάντησης με έναν παλιό συνάδελφο και φίλο που ήταν και η πηγή της πρόσκλησης αυτής και τον ευχαριστώ! Ωστόσο, στ’ αλήθεια δεν ήξερα τι…

  • ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

    Πρώτη Φορά Ταξιδιώτες… Οδικώς !

    Τέσσερις φίλοι, πέντε μέρες, 2300 χιλιόμετρα Γράφει η Αθηνά Γκουράρου   Δε θέλω να γράψω πρόλογο. Γιατί ο πρόλογος είναι αναμονή. Και το άρθρο αφορά σε ταξίδι και εκεί η αναμονή είναι πιο βασινιστική. Θα αρκεστώ λοιπόν σε μερικές λέξεις, μόνο και μόνο για να ξερουμε για τι μιλάμε. Οδικό ταξίδι. Προέκυψε τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ένα μόνο μήνα μετά, τον Οκτώβριο ξεκινήσαμε. Βρυξέλλες – Αθήνα,  2300 χιλιόμερα περίπου, σε πέντε ημέρες. Ήμασταν τέσσερα άτομα, δύο άνδρες και δύο γυναίκες, δίκαιη μοιρασιά. Ως τότε είχαμε ακούσει πολλά για το οδικό ταξίδι: Μπορεί να χαθείς, έχει πολλά διόδια, δεν είναι ασφαλές ή είσαι ανεξάρτητος και ελεύθερος να σταματήσεις όπου θέλεις. Όλα είναι αλήθεια…

  • ΛΕΞΕΙΣ

    Στην αγκαλιά του Ποσειδώνα

    Απέραντο, γαλάζιο, ευλογημένο από τους θεούς, θαλασσινό νερό καθαρίζεις την ψυχή μου! Βρίσκομαι μέσα στο αεροπλάνο και επιστρέφω από το Στρασβούργο στην Αθήνα. Δίπλα μου κάθεται ένας συμπαθής κύριος με έναν τουριστικό οδηγό για την Ελλάδα. Αναρωτιόμαστε με την φίλη μου μήπως θέλει βοήθεια και προσφερόμαστε ευγενικά να του δώσουμε μερικές χρήσιμες πληροφορίες για την διαμονή του στην Αθήνα. Το αεροσκάφος ήδη κατεβαίνει για την προσγείωση και από το παράθυρο βλέπουμε το απέραντο, φωτεινό γαλάζιο της ελληνικής θάλασσας. Ο κύριος με τον οδηγό είναι καθηγητής πανεπιστημίου στην Μπριζ του Βελγίου και τον έχουν καλέσει στην χώρα μας για μερικές διαλέξεις. Στο μεταξύ, έχει βάλει τρεις ακόμα ελεύθερες μέρες για να…

  • ΛΕΞΕΙΣ

    “Όλα γύρω σου αλλάζουν… Εσύ;»

    Τι μπορεί να σκέφτεται για την φιλία, την αγάπη, τις αλλαγές, ένα 12χρονο κορίτσι που μόλις τελείωσε το Δημοτικό;  Γράφει η Φαρφουρένια Τώρα που τελειώνω το δημοτικό συνειδητοποιώ πόσο μεγάλη ένιωθα μικρή. Στον παιδικό σταθμό με θεωρούσα πολύ μεγάλη, ήμουν μεγαλύτερη από παιδιά 0,0.5, 1, 1.5, 2, 2.5, 3, 3.5 και 4 ετών, μεγαλύτερη από 8 διαφορετικές ηλικίες! Τότε μιλούσα με τις φίλες μου και στην αρχή της πρότασης έβαζα το “Όταν μεγαλώσω…”. Σήμερα μιλάω με τις φίλες μου και τις περισσότερες φορές στην αρχή της πρότασης βάζω το “Θυμάσαι τότε που…”. Και λέω τις περισσότερες φορές, διότι τις περισσότερες αναμνήσεις μου τις έχω με τις παλαιότερες φίλες μου. Όλα…