Χάος: Αντιμέτωποι με την ψευδαίσθηση του ελέγχου
Εκεί κοντά στο 2020 με την αγαπημένη Νάντια, δασκάλα στα μαθήματα εικονογράφησης που έκανα για ένα χρόνο και φίλη πια, αποφασίζουμε να πάρουμε μέρος σε διαγωνισμούς τέχνης. Ένας από αυτούς γινόταν στην Ιταλία και το θέμα του ήταν η λέξη Χάος… Πάνω στην έρευνα που προηγήθηκε, στο υλικό που θα αποτελούσε την βάση της έμπνευσής μας, συνειδητοποίησα ότι η λέξη Χάος είναι ακριβώς η ίδια σε πάρα πολλές γλώσσες σε όλο τον κόσμο. Μπορεί να άλλαζε η ορθογραφία αλλά στην προφορά όλοι καταλαβαίνουμε το νόημα. Χάος= χαίνω = ανοίγω, χάσκω = κάτι που είναι «ανοιχτό» = Τεράστιο χάσμα = Αβυσσος… Στην Θεογονία του Ησιόδου, το Χάος είναι η πρωτογενής κατάσταση…
Μορφοβούνι: Ένα χωριό μια αγκαλιά μεγάλη
Είναι μέρη που όταν τα επισκέπτεσαι σε αγκαλιάζουν με πολλή αγάπη κι ας μην σε ξέρουν, κι ας μην τα ξέρεις. Σε αγκαλιάζουν με τους ανθρώπους τους, με την πανέμορφη φύση τους, με την ενέργειά τους. Τέτοιο είναι και το Μορφοβούνι Καρδίτσας. Το χωριό όπου γεννήθηκε ο στρατηγός και πολιτικός Νικόλαος Πλαστήρας, όπου έχει τις ρίζες του και πέρασε τα παιδικά του καλοκαίρια ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης, η γενέτειρα του σμηναγού Γεωργίου Μπαλταδώρου που κατέπεσε ανοιχτά της Σκύρου τον Απρίλιο του 2018 μετά από επιχείρηση αναχαίτισης τουρκικών αεροσκαφών. Στην είσοδο του χωριού η Πολεμική Αεροπορία έχει τοποθετήσει ένα πολεμικό αεροσκάφος στην μνήμη του. Σκεφτόμουν τον βίο και τις ποιότητες…
Μπορεί επίσης να σας ενδιαφέρει
Η Θεά των Μηκώνων
ΓΕΡΕΒΑΝ: Βόλτες στη ροζ πόλη
4 μέρες στην Βαρκελώνη
Coffee Time ή στο λαβύρινθο της γυναικείας ψυχής…
Με τη Γιώτα Ιωαννίδου γνωριστήκαμε μέσω των παιδιών μας. Ξέρετε, εκείνες τις μαμαδοπαρέες που συχνά ξεκινούν πιάνοντας ψιλή κουβεντούλα έξω από το σχολείο. Με τη Γιώτα, ωστόσο, δέσαμε με ένα ιδιαίτερο και γλυκό τρόπο καθώς τα παιδιά μας δεν αποτελούσαν ποτέ το μοναδικό θέμα συζήτησης… Το Coffee Time είναι το τρίτο εκδοθέν βιβλίο της Γιώτας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι το πρώτο που έγραψε ξεκινώντας κατά κάποιον τρόπο πιο συνειδητά αυτό το μοναχικό και περιέργως απολαυστικό ταξίδι της συγγραφής. Η έμπνευση είναι κάτι πολύ θετικό και συναρπαστικό αλλά δεν ξέρει ποτέ κανείς πότε θα τον «χτυπήσει» και τότε το μόνο που έχει να κάνει είναι το ακούσει, να το αφήσει να…
Μπορεί επίσης να σας ενδιαφέρει
Γελάτε γιατί χανόμαστε…
Σπάζοντας τη λούπα της βίας…
Άννα Πάνη-Κουσιορή : «Με την ποίηση χωράς το «είναι σου» μέσα σε λίγες λέξεις»
Οικογένεια: Η γενεά του Οίκου
Το Σαββατοκύριακο πήγα να δω την τελευταία ταινία του Τζάρμους «Πατέρας, Μητέρα, Αδερφή, Αδερφός». Τρεις ιστορίες που σε όλους μας θυμίζουν κάποιες καταστάσεις, στιγμές, φάσεις με την οικογένειά μας… Δύο αδέρφια πηγαίνουν να δουν τον πατέρα τους έπειτα από δύο χρόνια και αφότου έχει πεθάνει η μητέρα τους. Αυτή η σιωπή της αμηχανίας είναι πραγματικά εκκωφαντική… Δεν έχουν σχεδόν τίποτα να πουν… Σαν να θέλουν όλοι να τελειώσει επιτέλους αυτή η επίσκεψη και να επιστρέψουν σε αυτό που κάνουν κάθε μέρα. Στην επόμενη ιστορία μια ευκατάστατη ηλικιωμένη μητέρα καλεί τις δύο κόρες της μια φορά τον χρόνο για τσάι. Τότε τις βλέπει και μερικές φορές μιλούν στο τηλέφωνο. Και εδώ…
Bye, Bye στα παλιά μου φιδοπαπούτσια…
Το 2025 μας αποχαιρέτησε και μαζί του άφησα να φύγουν πολλά… Παλιές θλίψεις και αγωνίες, παγιδευμένα συναισθήματα που ούτε γνώριζα ότι ήταν κάπου μέσα στο σώμα εγκλωβισμένα. Άφησα να φύγουν πεποιθήσεις άλλων, παλιές και ξεπερασμένες που όμως ακολουθούσα σχεδόν τυφλά… Άφησα να φύγουν «βαλίτσες» άλλων που κουβαλούσα μαζί με τις δικές μου, κάνοντας στον «σωτήρα»… Προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς που είπε μια υπέροχη ψυχή «Άσε με να σε φροντίσω. Μην ανησυχείς για εμένα. Εγώ θα φροντίσω τον εαυτό μου, ξέρω πως!». Τι αποκάλυψη αυτές οι τρεις φράσεις! Και πόσες φορές μπαίνουμε στον παραπάνω ρόλο χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε… Το 2025 αποφάσισα να αφήσω καταστάσεις και σχέσεις που έκαναν τον κύκλο τους.…
Ιστορίες της Άννας
