Σαν άλλος Οδυσσέας…

Θάλασσα: Ζωή, ομορφιά, γαλήνη, θεραπεία και από την άλλη, αντάρα, αγριότητα, καταστροφή, θάνατος… Σαν τον ίδιο τον άνθρωπο. Δίνει και παίρνει. Χαρίζει και διαλύει. Αν δεν την σεβαστείς θα σε τιμωρήσει. Όπως ο Ποσειδώνας τιμώρησε τον Οδυσσέα. Δεν τιμώρησε τον άνδρα. Τιμώρησε την αλαζονεία του. Του διέλυσε την ψευδή πεποίθηση ότι το μόνο που χρειάζεται είναι η ευφυία του. Έτσι τα έχασε όλα… Και το καράβι, και τους συντρόφους του. Έχασε το μεγάλωμα του γιου του Τηλέμαχου, έχασε χρόνο με την αγαπημένη του Πηνελόπη, μέχρι που τσακισμένος πια, ταπεινωμένος, τον λυπήθηκαν οι θεοί και επέστρεψε στην Ιθάκη. Δέκα χρόνια στον πόλεμο και άλλα δέκα χρόνια μέχρι να αναγνωρίσει ότι μέσα στο σύμπαν όλο είμαστε κόκκοι άμμου.

Μα και τι κόκκοι άμμου! Γεμάτοι λάμψη. Με ένα υπέροχο δυναμικό για θαυμάσια δημιουργήματα. Άραγε αυτή δεν είναι και η μοίρα των Ελλήνων; Πόσες φορές αυτή η ευφυία υπερτιμήθηκε; Πόσες φορές δεν χρησιμοποιήθηκε για αγαθό σκοπό; Πόσες φορές πιστέψαμε ότι μόνο η δύναμη και η εξυπνάδα μετράει; Πόσες φορές έχουμε εγκαταλείψει τη σύνδεση με την Ανώτερη Θεϊκή Αρχή; Αυτό που βρίσκεται πέρα και πάνω από εμάς και την ίδια εντελώς στιγμή, μέσα μας! Σαν άλλοι Οδυσσέες βολοδέρνουμε εδώ και εκεί. Αντιμετωπίζουμε Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες, μάγισσες, τέρατα… Κάθε μέρα, κάθε χρόνο… Ατελείωτο αυτό το ταξίδι πια.

Ατελείωτο γιατί όλα αυτά τελικά είναι και μέσα μας αφού δεν σεβαστήκαμε τον θεό της θάλασσας. Δεν τον αναγνωρίζουμε. Δεν τον αφήνουμε να τα καρφώσει με την τριαινά του και να τα μετουσιώσει σε φως, δημιουργικότητα και εν τέλει αγάπη! Έχουμε γυρίσει την πλάτη στο θεϊκό, το Ανώτερο Καλό. Χάσαμε την πυξίδα μας. Χάσαμε την τριαινά μας….  Και τα συναισθήματα έχουν γίνει φουρτουνιασμένη θάλασσα και πώς να ηρεμήσει;

Αλλά στο τέλος έρχεται η βοήθεια. Έρχεται μαζί με τη συμπόνια και τη ταπεινότητα. Έρχεται τη στιγμή που θα αποδεχθούμε την θνητότητά μας. Όταν επιτέλους συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά αξίζει στη ζωή μας εδώ στη Γη. Όταν αποδεχθούμε τα σκοτάδια μας και αναγνωρίσουμε τα τραύματά μας. Άραγε σε ποιο σταθμό της Οδύσσειας βρισκόμαστε οι Έλληνες συλλογικά; Σε ποιον σταθμό βρίσκεται ο καθένας μας ξεχωριστά;

Μια χώρα περιτριγυρισμένη από θάλασσα. Μια χώρα με τόσα νησιά. Όχι, δεν είναι τυχαίο. Κάθε καλοκαίρι και όχι μόνον, ο Ποσειδώνας μας καλεί στο βασίλειό του. Μας δίνει ατελείωτες ευκαιρίες να καθαριστούμε με το θαλασσινό νερό. Μας ζητά να επιτρέψουμε στην χρυσή του τρίαινα να μας γιάνει.

Ετούτες οι γραμμές στην άκρη του κύματος γράφτηκαν. Πάνω στην άμμο. Ένας κόκκος άμμου και εγώ όπως όλοι μας. Κόκκοι άμμου με τόσο φως όσο και σκοτάδι. Ανάμεσα σε Γη και Ουρανό, μέσα και έξω από τη θάλασσα. Τη θάλασσα των συναισθημάτων, του υποσυνειδήτου, της θρέψης, της δημιουργικότητας, των ταξιδιών. Και ανάμεσά μας, πάνω μας και εντός μας, κοχύλια, φύκια, σκίνα, πετρούλες, ξυλαράκια και αβγά από όπου θα ξεχυθεί νέα ζωή προς την θάλασσα.

Καλό μας Αύγουστο!

 

Η αναδημοσίευση φωτογραφιών και κειμένων του blog, επιτρέπεται μόνο έπειτα από άδεια του annastories.gr