Σπάζοντας τη λούπα της βίας…

Η Βία ήταν βουβή και ήταν κόρη της Στυγός και του Πάλλαντα. Αδέρφια της ήταν ο Κράτος, ο Ζήλος, και η Νίκη. Έτσι λέει ο Ησίοδος στην Θεογονία. Ανήκε στην πρώτη γενιά θεοτήτων και στην Τιτανομαχία τάχθηκε με το μέρος του Διός. Με τη νίκη του ο Δίας όρκισε τη Βία και τα αδέρφια της να είναι για πάντα συνοδοί του όταν θα επέβαλε την εξουσία. Σύμφωνα και με την ετυμολογία του ονόματός της (βία= πίεση, ώθηση, σωματική δύναμη, ισχύς, εξαναγκασμός, βαρβαρότητα), στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου η Βία και ο Κράτος ήταν εκείνοι που οδήγησαν τον απρόθυμο Ήφαιστο στον Καύκασο για να αλυσοδέσει τον Προμηθέα στο βουνό.

Πριν χρόνια, όταν πρωτοείδα την ταινία του Μελ Γκίμπσον «Τα Πάθη του Χριστού», δεν άντεξα όλη αυτή την ωμή βία που ασκήθηκε σε Εκείνον που ήρθε να μιλήσει για Αγάπη. Θυμάμαι τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί οι άνθρωποι ήταν τότε τόσο σκληροί, τόσο βίαιοι. Γιατί βασάνιζαν τους άλλους ανθρώπους; Μάλιστα, σκέφτηκα τότε ότι ήμουν τυχερή που σήμερα είμαστε πιο πολιτισμένοι. Τι πλάνη… Τι αφέλεια από μέρους μου ε;

Απρίλιος του 2026. Μεγάλη Τετάρτη και στον Λίβανο έχασαν τη ζωή τους 86 άνθρωποι. Κοντά σε εκείνα τα μέρη που ο Χριστός βασανίστηκε και σταυρώθηκε. Και πόσοι άλλοι ακόμα έχουν φύγει από το γήινο πεδίο τα τελευταία τρία χρόνια εξαιτίας πολέμων; Και ύστερα όλες αυτές οι πληροφορίες που βγαίνουν στη δημοσιότητα για τον Επστάιν και όσα έκανε σε νεαρά κορίτσια και γυναίκες επί δεκαετίες και όλα αυτά τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, οι σκοτωμοί γυναικών, παιδιών, ανδρών για μια κουβέντα, για μια ομάδα, για την απόφαση ενός χωρισμού, γιατί βγήκε μια μπούκλα έξω από τη μαντήλα…

Η Βία τελικά δεν έχει φύγει. Ούτε εξασθένησε. Είναι εδώ ακμαία, ζωντανή, βουβή μεν, εμφανής δε. Νομίζω ότι απλώς άλλαξε ρούχα. Και από τον αρχαιοελληνικό χιτώνα φορά πια μαύρο κολάν και φούτερ με κουκούλα, ή κοστούμι, ή φόρεμα με παγιέτες ή απλώς ένα τζιν και ένα μπλουζάκι. Και είναι πιο επικίνδυνη από ποτέ διότι δρα πλέον με περισσότερους τρόπους, πιο ύπουλους. Υπόγειους και μεταμφιεσμένους. Τόσο που ούτε το αντιλαμβανόμαστε. Ο πόλεμος είναι το προφανέστατο πεδίο δράσης της, όπως και των αδερφών της. Αλλά ο εκφοβισμός (bullying) στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, στην οδήγηση, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε δημόσιους οργανισμούς, είναι τα νεότερα πεδία της και σε αυτά δεν έχει κοντά τα αδέρφια της. Δεν τα χρειάζεται. Δρα από μόνη της. Τόσα και τόσα χρόνια μετά, τα λόγια του Χριστού είναι πιο επίκαιρα, πιο σημαντικά από ποτέ. Τα θυμόμαστε;

Όταν ασκούμε βία στον ίδιο μας τον εαυτό, σκέψου τι μπορούμε να κάνουμε στον άλλον. «Αγάπα τον πλησίον σου» είπε ο Χριστός. Όταν αγαπάς, όταν αγαπώ, πως θα βλάψουμε τον άλλον; Αλλά εδώ είναι μια ακόμα παγίδα. ‘Όταν υπάρχει αγάπη. Όχι προσκόλληση. Γιατί όλοι μας έχουμε βαφτίσει την προσκόλληση «αγάπη». Στην προσκόλληση χωρά μόνο ο φόβος. Ο φόβος μην χάσουμε τα κεκτημένα, την προσοχή, αυτό που θεωρούμε δικό μας. Και όταν χάνεται, έρχεται η Βία χωρίς έλεος μέσα στο σπίτι, εκεί που δεν θα την περίμενε κανείς. Τι πλάνη… Τι αφέλεια…

Ε λοιπόν, τίποτα δεν είναι δικό μας. Τίποτα. Και όσο νωρίτερα το καταλάβουμε τόσο πιο εύκολη θα γίνει η ζωή μας. Γιατί δεν θα έχουμε τίποτα να μοιράσουμε…  Οι πληγωμένες καρδιές παλεύουν μέσα τους με όλα τα συγκρουσιακά και αντιφατικά συναισθήματα που αναδύονται και ο νους δεν λέει να τα αφήσει πια. Ο θυμός, η δυσαρέσκεια γίνονται βία. Βία στον ίδιο τον εαυτό μας, στην οικογένειά μας, στους γείτονες, στους ομοεθνείς και στους ξένους. Η Βία έρχεται όταν έχει χαθεί ο δρόμος, ο σκοπός, οι αξίες, η ακεραιότητα, η επικοινωνία, το μοίρασμα, η φροντίδα. Η Βία έρχεται όταν δεν δεχόμαστε ότι υπάρχει Αφθονία για όλους, όταν διώχνουμε μακριά την Αλήθεια επειδή δεν φορά τα ρούχα της…

Πριν μερικά χρόνια, εκεί στης πανδημίας τον καιρό, είχα μια ιδέα. Να κάνω online μαθήματα δημιουργικής γραφής σε παιδιά που ζούσαν μακριά από την Αθήνα. Η ιδέα αυτή έγινε η βάση του project «Είναι Αθλος να είσαι ο Εαυτός σου» που υλοποιήθηκε από την “MeWe”. Στόχος ήταν η συγγραφή του σεναρίου και η υλοποίηση συνακόλουθα ταινιών μικρού μήκους από παιδιά με θέμα τον εκφοβισμό. Εργάστηκα με δυο ομάδες παιδιών, μία από την Κάλυμνο και μία με παιδιά ομογενών στην Μελβούρνη της Αυστραλίας. Τα παιδιά συμμετείχαν με μεγάλο ενθουσιασμό και έριξαν άπλετο φως στο τι γεννά τελικά τη βία μέσα μας και έξω μας. Τα παιδιά, όλα τα παιδιά, γνωρίζουν…

Το «Ένα νόμισμα, δύο όψεις» και το «Αγαπημένο μου Ημερολόγιο» βρίσκονται πιθανότατα σε μια ντουλάπα ή σε κάποια ράφια σε κάποιο από τα γραφεία του Υπουργείου Πολιτισμού και καμία σκέψη δεν πέρασε από τους ιθύνοντες να διατεθούν στα σχολεία αυτές οι ταινίες και όλες όσες δημιουργήθηκαν εκείνο το καλοκαίρι, ώστε να τις δουν τα παιδιά. Όλοι μιλούν για τη βία και πως να καταπολεμηθεί αλλά είναι μόνο λόγια. Επί της ουσία δεν κάνουμε τίποτα…

Η ανθρώπινη επαφή, το νοιάζομαι, το «σε βλέπω» μπορούν να αποδυναμώσουν τη Βία. Να σπάσουν τη λούπα αυτή που δεν οδηγεί πουθενά. Μεγάλη Τετάρτη σήμερα. Στο σούπερ μάρκετ ουρές ο κόσμος και ένα νεαρό παιδί στο ταμείο. «Χρόνια Πολλά» του είπα και μου απαντάει : «Είστε η πρώτη που μου λέει Χρόνια Πολλά σήμερα…». Μα πως γίναμε έτσι; Την ίδια στιγμή που άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, που πεινούν, εμείς έχουμε την άνεση να πάρουμε τρόφιμα, ζούμε ελεύθερα και όμως, δεν είμαστε χαρούμενοι. Δεν εκτιμούμε όσα έχουμε και το κυριότερο, δεν βλέπουμε τους άλλους δίπλα μας. Ούτε ένα χαμόγελο, ούτε μια καλημέρα…

Μήπως να ξεκινήσουμε από μια ευχή προς τον πλησίον αυτές τις μέρες. Και ας μην τον ξέρουμε. Και στους οικείους μας τι καλύτερο από το να τους δώσουμε το χρόνο μας, από το να μιλήσουμε ουσιαστικά μαζί τους, από μια αγκαλιά, ‘ένα χαμόγελο, από ένα βλέμμα αγάπης. Ίσως έτσι γίνει μια αρχή για να σπάσει η λούπα της Βίας που, ας μην γελιόμαστε, είναι εξαιρετικά σκληρή. Ο αγώνας χρειάζεται να είναι διαρκής και συνειδητός.

Εύχομαι Καλή Ανάσταση, Καλή Λαμπρή!

Με υγεία, με αγάπη και ανάλαφρες καρδούλες.

 

 

 

 

Η αναδημοσίευση φωτογραφιών και κειμένων του blog, επιτρέπεται μόνο έπειτα από άδεια του annastories.gr