Το «γραφείο» μου το φετινό καλοκαίρι ήταν κινούμενο και ανοιχτό. Για καρέκλα είχα είτε ένα ξύλινο παγκάκι, είτε μια τεράστια πέτρα αφού μου επέτρεπε να ακουμπώ τον υπολογιστή πάνω στο τσιμεντένιο τραπεζάκι που βρισκόταν μπροστά της. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονταν ήταν τα τζιτζίκια, το κελάηδισμα των πουλιών και το θρόισμα από τα φύλλα των δέντρων. Κάποιες φορές, μόνο το δροσερό αεράκι τραγουδούσε και αυτή η υπέροχη ησυχία δίνει τεράστια καθαρότητα και ενέργεια. Μεγάλη πολυτέλεια… το παραδέχομαι. Μετά από χρόνια σε ένα πολύβουο περιβάλλον –αρκετοί αναρωτιούνται πως μπορούν οι δημοσιογράφοι και συγκεντρώνονται να γράψουν όταν γύρω τους γίνεται ένας χαμός- πήγα στο άλλο άκρο. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για…