Τον περασμένο Απρίλιο, ταξιδεύοντας για Κρήτη, για πρώτη φορά είχα την ευτυχία να απολαύσω έναν ουρανό πεντακάθαρο. Από το παράθυρο του αεροπλάνου έβλεπα τις Κυκλάδες απλωμένες στην καταγάλανη θάλασσα. Μεγάλα κομμάτια βράχων χωρίς ίχνος πρασίνου με μικρά άσπρα κουτάκια-σπιτάκια μαζεμένα σε μεριές μεριές. Καθώς ο ήλιος έλουζε τους βράχους με έπιασε ένα δέος. Δέος για αυτή την απέραντη, άγρια, σαφώς ιδιαίτερη, ομορφιά της Ελλάδας μας. Δέος για τους ανθρώπους που επιλέγουν να μένουν πάνω σε αυτούς τους βράχους, νύχτα-μέρα, χειμώνες-καλοκαίρια. Θέλει δύναμη, αγάπη, αντοχές… Μα θέλει και ισορροπία. Σαφέστατα το περιβάλλον πλάθει τους χαρακτήρες των ανθρώπων. Μόνο που κάπως, κάποτε, χάθηκε η μπάλα… Χάθηκε η ισορροπία. Τόσοι πολλοί άνθρωποι από…